Datum:

Prediker:

Skrifgedeelte:

Tema:

Boodskap: 1. Die afgelope twee sondae het ons saam nagedink oor die eerste deel van ons gemeenteleuse: "Span die seile." Die fokus het geval op ons verantwoordelikheid as gelowiges en as gemeente. Ons het gehoor dat die Here sy kerk roep om nie passief te wees nie, maar om op te staan, uit te gaan en getuies van Jesus Christus te wees. Die beeld van die seilboot het ons gehelp om te verstaan dat die kerk nie geskep is om in die veilige hawe te bly nie. Soos 'n boot gebou is om die oop water te trotseer, is die kerk geroep om die wêreld in te gaan met die evangelie van Christus. 2. Maar vandag kom ons by die tweede deel van die leuse, en miskien die belangrikste deel: "God gee die wind." Want hoe noodsaaklik dit ook al is om die seile te span, bly dit waar dat geen seilboot ooit beweeg bloot omdat die seile oopgespan is nie. Die seile kan perfek vasgemaak wees. Die boot kan gereed wees vir die reis. Die bemanning kan op hul poste wees. Die koers kan noukeurig uitgestippel wees. Maar as daar geen wind is nie, gebeur daar niks. Die boot bly waar hy is. Vertel verhaal van “Round the Island” 3. Net so kan die kerk besig wees sonder om werklik te beweeg. Ons kan planne maak, kommissies aanstel, projekte begin en aktiwiteite aanbied. Ons kan selfs opgewonde wees oor ons visie en ons doelwitte. Maar as God nie die wind gee nie, as sy Gees nie deur ons werk nie, as sy krag nie deur ons beweeg nie, sal ons nie die vrug dra waarvoor Hy ons geroep het nie. 4. Psalm 104 herinner ons vandag aan hierdie belangrike waarheid. Die psalm is een van die groot lofliedere van die Ou Testament. Die digter kyk na die skepping rondom hom en sien oral die hand van God. Hy sien die berge, die see, die wolke, die diere en die mense, en oral ontdek hy die grootheid van die Skepper. Wanneer hy by die wind kom, praat hy op 'n besondere manier van God. Hy sê dat God op die vleuels van die wind ry en dat Hy die winde sy boodskappers maak. 5. Vir die mense van die Bybelse tyd was die wind iets ontsagwekkends. Niemand kon dit beheer nie. Niemand kon dit opwek of stilmaak nie. Die wind het gekom wanneer hy wou en gewaai waarheen hy wou. Soms was dit 'n sagte bries wat verligting gebring het. Ander kere was dit 'n stormwind wat verwoesting gesaai het. Die mens het voor die mag van die wind klein gevoel. 6. Maar die psalmis sien iets dieper. Hy sê die wind is nie 'n onafhanklike mag nie. Die wind is onder die gesag van God. Die Here ry op die vleuels van die wind. Die wind dien Hom. Die wind gehoorsaam Hom. Dit is asof die psalmis wil sê dat selfs die magte van die natuur wat vir mense onbeheerbaar lyk, in werklikheid in die hand van God is. 7. Hierin lê vir ons groot troos. Ons leef in 'n wêreld wat dikwels onseker en onstuimig voel. Ons sien hoe waardes verander. Ons sien hoe mense al verder van God af wegbeweeg. Ons hoor van geweld, konflik en lyding. Soms lyk dit asof die kerk klein en swak staan teenoor die magte van die wêreld. Dan kan ons maklik moed verloor. 8. Psalm 104 herinner ons egter dat ons God steeds die Here van die wind is. Die kragte wat ons nie kan beheer nie, is steeds onder sy beheer. Die omstandighede wat vir ons chaoties lyk, is nie buite sy hand nie. Hy lei steeds. Hy stuur steeds sy kerk volgens sy wil. 9. Wanneer ons dan praat van God wat die wind gee, dink ons nie net aan die wind van die natuur nie. Dwarsdeur die Bybel word die beeld van wind gebruik om iets van die werk van God se Gees te beskryf. Dit is opvallend dat die Hebreeuse woord ruach kan wind, asem en gees kan beteken. Die Bybel trek dus doelbewus 'n verband tussen die wind wat ons voel en die onsigbare werking van God se Gees. 10. Reeds op die eerste bladsye van die Bybel lees ons dat die Gees van God oor die waters gesweef het. Voor die skepping sy vorm aangeneem het, was die Gees reeds teenwoordig. In Esegiël se visioen van die droë bene word die asem van God ingeblaas en die doodsbeendere word lewendig. In die Nuwe Testament, op die dag van Pinkster, word die koms van die Heilige Gees aangekondig deur die geluid van 'n geweldige rukwind wat die huis vul waar die dissipels bymekaar was. 11. Dit is geen toeval nie. Soos die wind onsigbaar is maar tog kragtig werk, so werk die Gees van God. Ons sien nie die wind self nie. Ons sien die effek daarvan. Ons sien die bome swaai. Ons sien die golwe rol. Ons sien die seile bol staan. Op dieselfde manier sien ons nie die Heilige Gees met ons fisiese oë nie, maar ons sien sy werk. Ons sien harte verander. Ons sien mense tot geloof kom. Ons sien gebroke lewens herstel word. Ons sien hoop waar daar moedeloosheid was. Ons sien liefde waar daar voorheen bitterheid was. 12. Elke keer wanneer 'n mens die evangelie hoor en daarop reageer, is dit die wind van God wat waai. Elke keer wanneer 'n gemeente nuwe passie kry om Christus te dien, is dit die wind van God se Gees wat waai. Elke keer wanneer gelowiges die moed ontvang om van Christus te getuig ondanks teenstand, is dit die wind van God wat waai. 13. Maar hier lê ook een van die grootste gevare vir die kerk van alle tye. Ons kan begin dink dat die uitbreiding van God se koninkryk hoofsaaklik van ons afhang. Ons kan begin glo dat die regte programme, die regte strukture of die regte strategieë die antwoord is. Natuurlik is goeie beplanning belangrik. Die Here gebruik verantwoordelike mense. Maar uiteindelik word die kerk nie deur menslike bekwaamheid gedra nie. Die kerk leef deur die krag van God se Gees. ‘n Boot seil nie vorentoe bloot omdat die bemanning daarop is nie. Dit beweeg wanneer die wind begin waai. 14. Dink aan die dissipels na Jesus se hemelvaart. Hulle het die opdrag ontvang om sy getuies te wees tot aan die uithoeke van die aarde. Dit was 'n geweldige taak. Hulle was maar 'n klein groepie mense sonder politieke mag, sonder rykdom en sonder invloed. As iemand na hulle gekyk het, sou niemand kon dink dat hulle die wêreld sou verander nie. 15. Maar Jesus het geweet wat hulle nodig het. Daarom sê Hy vir hulle om te wag. Hulle moes nie in eie krag uitgaan nie. Hulle moes wag op die krag van die Heilige Gees. En toe die wind van God op Pinksterdag waai, het alles verander. Mense het tot bekering gekom. Gemeentes is gestig. Die evangelie het oor kontinente versprei. Die geskiedenis van die kerk is niks anders as die verhaal van 12 manne wat hulle seile gespan het en God wat die wind gegee het. 16. Hierdie waarheid leer ons ook iets oor afhanklikheid. Ons moderne wêreld bewonder onafhanklikheid. Ons word geleer om op onsself staat te maak, om self die antwoorde te hê en om self die beheer te neem. Maar die evangelie leer ons iets anders. Die kerk is nie ontwerp om onafhanklik van God te funksioneer nie. Die kerk is geskep om van Hom afhanklik te wees. 17. 'n Seilboot wat afhanklik is van die wind, is nie swak ontwerp nie. Inteendeel, dit funksioneer presies soos dit bedoel is om te funksioneer. Net so is die kerk bedoel om van die Gees afhanklik te wees. Ons is nie geroep om in eie krag te leef nie. Ons is geroep om voortdurend op die Here te vertrou. 18. Dit verander die manier waarop ons bid. Dan vra ons nie bloot dat God ons planne moet seën nie. Dan vra ons dat Hy ons sal lei. Dan bid ons dat Hy sy wil aan ons bekend sal maak. Dan erken ons dat ons sy wysheid nodig het. Dan bid ons met oop hande: "Here, gee die wind. Lei ons soos U wil." 19. Wanneer 'n seilboot deur die wind aangedryf word, word dit nie net in beweging gebring nie; hy kry ook rigting. Die stuurman moet voortdurend bewus wees van die wind. Hy kan nie eenvoudig sy eie wil afdwing nie. Hy moet leer om saam met die wind te werk. 20. So werk dit ook in die lewe van die kerk. God se Gees lei sy mense. Soms neem Hy ons na plekke waar ons nie self sou gekies het om te gaan nie. Soms roep Hy ons tot take wat ons nie self sou gekies het nie. Soms maak Hy deure oop wat ons nooit verwag het nie. 21. Die vraag is daarom nie net of ons seile gespan is nie. Die vraag is ook of ons luister na die wind. Is ons bereid om deur God gelei te word? Is ons bereid om ons eie voorkeure ondergeskik te maak aan sy wil? Is ons bereid om te gaan waar Hy stuur? 22. Dan hoef ons nie bang te wees vir die storms wat ons soms gaan teëkom nie. Die Here wat die wind gee, is dieselfde Here wat die wind beheer. Die dissipels het dit geleer toe hulle op die See van Galilea in 'n storm beland het. Die golwe het hoog geslaan. Die wind het gewaai. Hulle het gedink hulle gaan vergaan. Maar toe staan Jesus op en spreek die wind aan, en die wind gehoorsaam Hom. 23. Daardie Here is steeds met sy kerk. Hy laat soms toe dat ons deur moeilike waters gaan, maar Hy laat ons nooit alleen nie. Die wind wat ons vorentoe dryf, is dieselfde wind wat onder sy gesag staan. Daarom kan ons met vertroue vaar. 24. Gemeente, ons leuse bevat 'n diep geestelike waarheid. Ons span die seile, maar God gee die wind. Ons verantwoordelikheid is om beskikbaar te wees. Om gehoorsaam te wees. Om te getuig. Om te dien. Om uit te reik. Om gereed te wees vir wat God wil doen. Maar die krag, die vrug, die groei en die vooruitgang van die evangelie kom uiteindelik van Hom. 25. Mag ons daarom nooit op ons eie vermoëns vertrou nie. Mag ons nooit dink dat ons die koninkryk van God deur blote menslike inspanning kan bou nie. Mag ons eerder elke dag ons afhanklikheid van die Here erken. 26. En mag ons as gemeente leer om met verwagting te leef. Mag ons die seile gespan hou. Mag ons gereed wees vir die leiding van die Gees. Mag ons bid dat God sy wind oor hierdie gemeente sal laat waai, sodat ons met vreugde en krag sy getuies in die wêreld kan wees. 27. Want wanneer God die wind gee, gebeur dinge wat geen mens kan bewerkstellig nie. Dan word gewone mense draers van buitengewone genade. Dan word die evangelie gehoor. Dan word harte verander. Dan word Christus verheerlik. Aan Hom behoort al die eer, nou en tot in ewigheid.